SWR farelerde deri yaralarının iyileşmesi prosesi üzerinde çeşitli maddelerin (glukan, karagenan, livan, inulin, dekstran, nişasta ve talk pudrası) topikal uygulamasının etkileri araştırıldı. Araştırılan maddelerden sadece glukan belirgin bir yararlı etki gösterdi. Glukan uygulanan yararlarda iyileşmenin erken, enflamatuar safhasında kontrol yaralarına oranla daha yüksek sayıda makrofaj ve daha az sayıda polimorfonükleer nötrofilik lökositler görüldü. Glukan tedavisi uygulanan yaralarda fibroplazinin başlaması ve reepitelizasyon kontrol yaralarına oranla daha erken bir safhada başladı. Glukan uygulanan yaralarda yaralanmadan 5 gün sonra genelde tam reepitelizasyon görülmesine karşılık kontrol yaralarda bu görülmedi. Glukan uygulanan yaralarda fibroblastların organizasyonu yaralanmadan sonraki 5. Ve 7. günlerde daha ileriydi ve aynı zamanda fibroplazi derecesi de daha yüksekti. Yaralanmadan sonraki 10. günde glukan uygulanan yaralar ve sadece vasat, insulin destran, nişasta ya da talk tedavisi uygulananlar tamamen reepitelize olmuştu. Karagenan ve levan uygulanan yaralarda reepitelizasyonun bozuk olduğu görüldü. Glukan tedavisi uygulanan yaralarda bu safhada tek tük rezidüal glukan – içeren makrofajlar bulundu. Glukan uygulanan yaralarda yaralanmadan sonraki 1 ay süresince hiçbir granuloma formasyonu görülmedi.

Makrofaj yara iyileşmesinde önemli olmakla beraber, araştırmalar bunun fibroblast ve kollajen sentezi ile ilişkisine odaklanmıştır. Buradaki çalışma artırılmış makrofaj fonkisyonunun, yerleşik kollajen sentezinden önce, yaranın erken iyileşmesi üzerindeki etkilerini değerlendirmek için düzenlendi. Spraque – Dawley sıçanlara aşağıdaki tedavi şemalarından birinden sonra dorsal insizyonlar yapıldı: 1 – salin solüsyonu, 0, 5 ml intravenöz yoldan uygulandı 2- bir makrofaj stimulanı olan glukan, 20 mg intravenöz 3- topikal glukan 20 mg. İntravenöz tedavi insizyondan 24 saat önce ve sonra uygulandı. Yara direnci insizyondan sonraki 4. Gün kontrole oranla (22. 0+/-2, 6 gr) intravenöz glukan (49, 8+/-5, 5 gr) ve topikal glukan (59, 7+/-5, 6 gr) ile anlamlı derecede yükseldi (p< 0, 01). İnsizyondan 7 gün sonra da benzer sonuçlar elde edildi. Formalin fiksasyonu taza kontrol yaralarında yara direncini anlamlı derecede artırmakla beraber (22, 0+/-2, 6 ya karşılık 39, 5 +/- 2, 2 gr) intravenöz glukan tedavisi uygulanan yaralarda hiçbir artış meydana gelmedi (49+/-5, 0 a karşılık 55, 3+/-6, 4 gr); bu da kollajenin maksimum bağlantısını belirtti. Triatlanmış Prolin “uptake”i ile yansıtılan kollajen sentezi kontrol ile glukan grupları arasında farklı değildi. Sıçan modellerinde kontrol ya da glukan- aktive edilmiş makrofajlardan elde edilen supernatantlar intraperitoneal yoldan enjekte edildi ya da topikal uygulandı. Intraperitoneal ya da topikal, aktive edilimiş supernatantlar ensizyondan 4 gün sonra yara direncini arttırdı. Aktive edilmiş supernatant gruplarında formalin fiksasyonu yara direncini artırmadı. Çalışmacılar arttırılmış makrofaj fonksiyonunun erken yara direncini arttırdığı sonucuna vardılar. Bu etkinin kollajen sentezi ile bağlantılı olmadığı fakat kollajenin çapraz bağlanmasındaki artış ile ilgili olabileceği düşünüldü. Intraperitoneal ya da topikal uygulanan aktive edilmiş makrofaj sekretuar ürünleri ile de benzer etkiler görülür.

Barsak anastomozlarının tam iyileşmemesi ve bunun sonucu sızıntı yapması batın cerrahi müdahalesinde ciddi post-operatif komplikasyonlardır. Önceki çalışmalarda yara iyileşmesinin fizyolojisinde makrofajın çok önemli bir hücre olduğu görüldü. Buradaki çalışma artırılmış barsak anastomozlarının iyileşmesi üzerindeki etkilerini değerlendirmek için yapıldı. Sprague – Dawley sıçanlara (250 gm) cerrahi müdahaleden 24 saat önce ve sonra cerrahi müdahale gününde tekrar güçlü bir makrofaj stimülanı glukan (100mg/kg) ya da %5 dekstroz ile IV tedaviden sonra laparotomi ve jejenojenostomi yapıldı. Üçüncü günde hayvanlar öldürüldü ve anastomozlarda bir bilgisayar destekli sabit velosite tensiometresi kullanarak yara tensiometrisi yapıldı.

Glukan uygulanan hayvanlarda anastomotik ayrılma gücü anlamlı derecede yüksekti [88. 5 gm+/-10. 7 ye karşılık 45. 45+/- 5. 1 (p<0. 01)]. Formalin fiksasyonu tedavi uygulanmamış anastomozların kırılma gücünü arttırdı fakat tedavi uygulanmışlarda bu görülmedi (92. 9 gm+/-11. 77 ye karşılık 92. 3+/-12. 44).

Makrofaj süpernatantların büyüme faktörleri epidermal büyüme faktörü (epidermal growth factor – EGF), trombosit – türetilmiş büyüme faktörü (platalet derived growth factor - PGDF) ve transforme edici büyüme faktör - β (transforming growth factor - TGF - β) için analizi immunoblast assay ile yapildi. Sonuçlarda stimüle edilmiş ve edilmemiş makrofaj süpernatantlarında EGF bulunması yönünden bir fark olmadığı görüldü. Stimüle edilmiş makrofaj süpernatantlarda PDGF ve TGF- β azaldı. Çalışmacılar şu sonuçlara vardılar: 1- Artırılmış makrofaj fonksiyonunun barsak anastomozlarının erken gerilme gücünde yararlı bir etkisi vardır. 2- Aktive edilmiş makrofajın barsak anastomozları üzerindeki etkileri konvansiyonel büyüme faktörlerinin sekresyonu ile bağlantılı olmayabilir. 3- Makrofaj fonksiyonunu arttıran immunofarmakolojik ajanlar barsak anastomozları gerektiren cerrahi tedavilere önemli bir ilave olabilir.